Daar is het dan eindelijk- mijn eerste blog hier. Omdat Ferry al een dagelijks rapportje doet, beperk ik mij tot mijn ervaringen, gedachten en gevoelens over onze reis tot dusver. De saaie kost dus :P.

Voor de reis naar Japan had ik, zoals elk van ons, een bepaald beeld van Japan: beleefde mensen, veel technologie en wat rare fratsen (zo heb ik ooit gehoord dat er hier automaten zouden zijn waaruit je gebruikt damesondergoed kon halen).

De verwachtingen waren hooggespannen; zover ik weet is Japan namelijk het enige land ter wereld dat enerzijds Westers genoemd wordt te zijn, maar tegelijkertijd in staat is gebleken om de geldstromen die het kapitalisme teweegbrengen niet samen te laten komen tot een kolkende en verwoestende rivier die alle oude normen en waarden overstroomt en overstemt.

Aldus mijn ervaring tot dusver: het land is werkelijk ongelovelijk. Niet eerder heb ik mogen meemaken dat een collectief volk zo ongelovelijk beleefd en goedhartig is. Ik geef wat voorbeelden:
- We staan ergens naar een kaart te turen. Uit mijn ooghoek zie ik dat een mevrouw van middelbaar leeftijd blijft staan en wachten. Wanneer zij ziet dat we naar de kaart blijven turen stapt zij op ons af om te vragen of ze ons kan helpen? (Niet of we hulp nodig hebben, want dat zou gezichtsverlies voor ons zijn, daarover later meer.)
- Na een dag lopen besluiten we ergens te lunchen, en door de vermoeidheid en omdat ik in weze een warhoofd van origine ben, laat ik mijn toch wel tamelijk gevulde portemonnaie achter in de zaak. We staan buiten en nog geen dertig seconden later komt de kok ermee naar buiten rennen. Uiteraard geeft hij het ding me met twee handen en een buiging aan, zoals het hoort. Er is geen haar op mijn hoofd die twijfelt of er iets uit mijn portemonnaie is en ik controleer de inhoud dan ook niet.
- Weer een gare dag: we staan bij een of andere kiosk midden in het een-na drukste station ter wereld (Ikebukuro) om onze kaarten in te wisselen. Ik laat mijn camera liggen op de hoek van de toonbank; de receptioniste kan het apparaat vanaf haar balie niet zien, maar passanten wel. Een kwartier later besef ik me dat ik mijn camera niet bij me heb. Paniek! Paniek! Paniek! Had ik dat ding mee? ... Ja. Waar heb ik het voor het laatst gezien ook alweer... ehhhhh: oh ja! Bij de receptie. Een angst bekruipt me. Niet zozeer om de camera; dat is maar geld, maar wel om de foto's die nog niet gekopieerd waren. We haasten ons terug naar de informatiebalie, en wat zien we daar? Mijn camera, inmiddels netjes ingepakt in een plastic tas opdat hij niet vies wordt, achter de balie. Met een vriendelijke glimlach en de inmiddels bekende buiging krijg ik hem terug. Op dat moment weet ik zeker dat dit land heel, heel uniek is.
- 's Middags haal ik wat spullen uit een supermarkt. Het totaal is 1198 yen (ongeveer 10 euro). Ik geef 1200 yen en loop weg met de woorden "please keep the change". Maar wat schertst mijn verbazing: de kassa medewerker springt haast over de balie heen om mij mijn 2 yen terug te geven. Met een rood hoofd excuseer ik en neem ik het in ontvangst. Let wel, 2 yen is minder dan 2 eurocent...

Dan de mensen zelf: mij valt op dat zo goed als iedereen er gezond uitziet. De vrouwen zijn erg slank en zeer goed gekleed. Niemand draagt hier zomaar iets, iedereen is verzorgd tot in de puntjes. Ook voor wat betreft haar en make-up. En niet alleen verzorgd, maar ook nog eens kloppend, modieus, harmonieus. Perfect. In Nederland vraag ik me regelmatig af of men zelf wel doorheeft hoe men erbij loopt...
Mijn persoonlijk favoriet daarnaast, voor de kenners onder ons, de vrouwen hebben om voor mij onduidelijke redenen in grote getalen besloten om als haarkapsel de pony te nemen... Wat kan ik zeggen :)
Daarnaast zijn ze, voor zover ik kan zien, ook mooi van binnen. Ze studeren hard en lang, zijn dus goed opgeleid, zijn van huis uit goed opgevoed, en krijgen zoals inmiddels niet verbazend zal zijn een stevige pak normen en waarden mee. Dat wat je in Nederland nog slechts zelden tegen lijkt te komen is hier in overvloede aanwezig; mooi van buiten EN van binnen.

Je loopt hier over straat en ziet nauwelijks prullenbakken. Tot ergernis van ons alle vier. Tegelijkertijd zie je hier GEEN vuil op de grond. En met geen vuil bedoel ik ook echt GEEN vuil. Je zou hier bijna letterlijk van de grond kunnen eten... Soms wordt er, bijvoorbeeld door een harde wind, een plastic zakje weggevoerd en komt dan op de grond terecht. Wat er dan gebeurt? Iemand pakt 't op, en neemt het mee naar een (moeilijk te vinden) prullenbak. Ongelovelijk.

De mensen die mij enigszins kennen weet ik dat ik bijna op het neurotische af dingen vies vind. Toiletten zijn voor mij daarom een groot probleem. Dat gecombineerd met wat irritante darm aandoeningen betekent dat ik altijd moet opletten waar ik ben en wat ik eet. Niet hier: het maakt niet uit waar je bent: een club, een trein, een druk trein station, een restaurant, wherever: OVERAL is het toilet BRAND schoon. Nergens hoef je voor het toilet te betalen. Vergelijk dat maar eens met de plees in de Bubbles of zo waar je in nuchtere toestand niet in de buurt durft te komen. Waar je zelfs bezopen nog de urine lucht bij het naderen van de deur voor de toiletten al ruikt. Tsja.

De treinen en metro's rijden hier stipt op tijd. Ik las gisteren op een of andere wiki page dat alle treinen in 2003 binnen 6 seconden vertraging vertrokken. ZES SECONDEN dus. NS- letten we even op?

Wat kan ik zeggen, langzaam maar zeker lijkt het land mijn hart te veroveren. Voor de grap heeft Johan al een paar keer gezegd: wanneer gaan we hier wonen? Alhoewel ik dat ook weer niet zie gebeuren betwijfel ik of dit mijn laatste bezoek is hier.

Eer, gezichtsverlies, etc. zijn nog begrippen en concepten waar men zich hier aan houdt. Wat heerlijk om weer eens in een samenleving te zijn waar eer het wint van de dollar.

Is er dan niets slechts? Ja natuurlijk wel; er zijn overal goede en slechte dingen. Zo is de luchtkwaliteit hier vrij beroerd. Leven de mensen als sardines op elkaar. Zijn de huizen redelijk krakkemikkerig en tegelijkertijd onbetaalbaar, en ga zo maar verder. Maar zoals zo vaak bij liefde: dat soort dingen zie je niet, of, als je ze ziet, je merkt ze niet. Overigens heb ik de eerder genoemde rare fratsen nog zelf niet gezien, noch meegemaakt.

Tot slot: in de Shinkansen trein naar Kyoto eindelijk Coelho's nieuwste boek, De winnaar staat alleen, kunnen uitlezen. Interessant boek. Maar dat is weer iets totaal anders :).

De foto's zal ik bij een volgend blog plaatsen; ik ben te retarded om te weten hoe dat moet hier, en de guys zijn even weg, dus helaas pindakaas.

- Ali